من

 گم می شوم در

    سوسوی شب نگاهت

        از پس  ابر جسمت.

تو

 محو می شوی در آغوشم.

ماه

  حدس می زند

     طرح زیبای هم آغوشی ما را.

نسیم

  با لبخندی

    به دور تو می پیچد

            تو دور می شوی

شهابی رد می شود

    بازهم چشمک می زنم...

باکره

تنها ترین شب را

در آغوش روسپی گذراند.

تا صبح بی صدا می گریست

بر سر تن سرد شبهایش

روسپی.

برج ها

آسمانش را دزدیدند

و سکه خورشیدش را پنهان کردند.